Ga naar inhoud

Carsten Brzeski: Wat Angela Merkel kan leren van mijn kinderen

De Griekse crisis is vermoeiend. Politici, commentatoren en analisten zitten langzamerhand op hun tandvlees. In de hittegolf zijn de ideeën en nieuwe ingevingen opgedroogd. Alle parallellen zijn nu wel getrokken en zijn inmiddels uitgehold: over ‘judgment days’ of beslissende dagen, over in wiens kamp de ballen liggen. Iedereen trekt zich de haren uit het hoofd.

Ook deze econoom voelt de slijtageslag. De Griekse crisis beheerst inmiddels niet alleen mijn werktijd, maar ook mijn gezinsleven. Nu Griekenland ook voet aan de grond heeft in huize Brzeski, levert dat misschien nog een paar laatste adviezen aan Merkel en Tsipras op om de crisis op te lossen. Was het maar waar….

Yanis

Ik heb mijn zoon inmiddels de bijnaam Yanis gegeven. In de media discussieerde ik over Griekenland, thuis moest ik eindeloze discussies voeren over de zin en onzin van een bepaald computerspelletje. Argumenten zoals ‘je kunt je tijd toch zinvoller besteden door huiswerk te maken of te oefenen voor het voetballen’, waren gericht aan dovemansoren.

Ook een uitgestoken hand, zoals voorwaardelijke computertijd, werd niet in dank afgenomen en botste op grote verontwaardiging. Waarom kon mijn zoon niet eerst spelen? Dat huiswerk zou hij later wel doen. En als het niet mocht, kreeg ik lange scènes met verwijten zoals ‘iedereen mag spelen’ en ‘ook het IMF zegt dat computerspelletjes goed zijn voor kinderen’. Bovendien was ik niet solidair en waren mijn opvoedingstheorieën achterhaald.

Een uitgestoken hand voor Yanis.

Tegelijkertijd ontmoette mijn dochter haar eerste liefde. Natuurlijk met stiekeme afspraakjes. Een gebroken vaderhart moest toezien hoe een gezinslid zich in de armen van iemand van buiten de eurofamilie wierp, ook al was het geen Rus of Chinees…

Mutti als oppas

Het managen van deze familiaire crises was niet makkelijk, maar uiteindelijk gloort er hoop. Mijn zoon lijkt na lang gekissebis door te hebben dat je je huiswerk niet maakt voor je ouders, maar voor je eigen geluk op school. Als beloning lonkt dan het nog gelukkiger makende computerspelletje. Wel blijft een ingewikkeld systeem van controle en toezicht nodig. En blijft de deur naar de computer vaak afgesloten… Eerst zien en dan geloven. Mijn dochter kan ik helaas het verliefd worden niet verbieden, maar ook zij zal merken dat je het ouderlijke huis niet zo makkelijk achter je laat.

Het gaat dus allereerst om duidelijkheid en om consequent zijn. En om consequenties trekken wanneer je ziet dat iets niet lukt of werkt. Steeds belangrijk is empathie en begrip voor elkaar. Consequent, consequenties en empathie. Angela Merkel, de Mutti des vaderlands, heeft geen kinderen. Misschien moet ik haar eens bij ons thuis uitnodigen als oppas voor een weekend. Houdt ze het niet vol, dan fluister ik in haar oor: ‘Aan het einde gloort hoop, mijn kleine Grieken gaan zodra ze 18 zijn het huis uit.’

Carsten Brzeski, chef Volkswirt, ING-DiBa Frankfurt

Deze column verscheen in de Vlaamse krant De Tijd

Columns van Carsten Brzeski op Duitslandnieuws:

Lees de Duitslandnieuws nieuwsbrief »

Blijf op de hoogte van politiek en economisch nieuws uit Duitsland
Schrijf je in voor de Duitslandnieuws nieuwsbrief

Find this content useful? Share it with your friends!

Artikel door: